Deze opname is gewijd aan die gezangen (laude, canto fratto, falsobordone) die we zo geherinter-preteerd hebben.

De laude werden vaak in de streektaal gezongen en drukken overtuigend het volksgeloof uit. Het Loflied der Schepselen van Sint Franciscus van Assisi is zonder twijfel de poëtische bron van de gezangen. De oudste bewaarde verzameling dateert van 1250. In de 17de eeuw waren de laude in Italië wijdverbreid. Enkele ervan hebben de tand des tijds doorstaan en zijn voor ons toegankelijk.

De canto fratto, letterlijk « de gebroken zang », maakt een groot deel uit van de bewaarde manuscripten. De eerste sporen dateren van het begin van de 14de eeuw. Vanaf het einde van de 19de eeuw was de canto fratto niet langer algemeen in zwang behalve in enkele Toscaanse dorpen, en dit tot in de jaren ’50.

De falsobordone is een vorm van polyfonie, waarbij de tenorstem de melodie leidt en begeleid wordt door de basstemmen en de hogere stemmen, alle stemmen samen zorgend voor de opeenvolgingen van akoorden. De helderheid van dit genre stemde perfect overeen met de ingetogenheid voorgestaan door het concilie van Trente (1545-1563). De falsobordone werd zowel schriftelijk als mondeling verspreid. Overblijfselen ervan zijn tot vandaag terug te vinden in de mondelinge overlevering.

Sébastien Lemaire