Dat was als het ware de essentie van de falsobordone, een belangrijke praktijk in de wisselvalligheden van de geschiedenis van de muziek. Ze ligt aan de basis van de ontwikkeling van de westerse tonale harmonie, al wordt dit gewoonlijk verwaarloosd bij de studie van de pseudo grote muziek1.
Afgeleid van de mondelinge beoefening bestond de falsobordone in zijn zeldzame overgebleven geschriften uit een soort stramien dat aan de hartstocht en de bekwaamheid van zijn uitvoerders werd toevertrouwd. Zij wijzigden en psalmodieerden hem volgens hun eigen esthetische keuze en expressieve behoefte. De uitvoerders pasten hem aan waar nodig, zoals het koor « A Piu Voci » het min of meer doet wanneer het de falsobordone zingt op deze cd. Vroeger herwerkten de zangers het oorspronkelijke stramien aanzienlijk, zoals dit enigszins te horen is in de liederen « Gustate et Videte » en « Gloria ».
U zal een kenmerkende selectie horen van de falsobordone, gaande van het begin van de XVIe eeuw tot de XXIe eeuw.

Wat de canto fratto betreft kunnen we ongeveer hetzelfde zeggen; het gaat hier om de uiting van een vaardigheid in de muziek die uiterst belangrijk is in de erfenis van de religieuze christelijke cultus als praktijk beoefend volgens algemene gebruiken, dat soepel en dus aanpasbaar is aan de verscheidenste expressieve intenties.
Hetzelfde geldt voor de gezangen in de mondelinge tradities, zoals het prachtige « Lamentu à Ghjesù » naar een herwerking van Nando Acquaviva, Toni Casalonga en Roccu Mambrini, volgens over Corsica verspreide muzikale modellen.

Klik hier voor de details van de cd.